Wąskimi uliczkami tłocznej i gwarnej arabskiej dzielnicy schodzę ze Wzgórza Świątynnego, bramki  przeczesują wszystkich, turystów, Arabów, Żydów. Gdzieś zapiszczało, dwóch policjantów w ciemnoniebieskich mundurach zbliża się psychologicznie przemyślanym krokiem: nie za wolnym, spacerowym ale zdecydowanym.

Tłumy idą przez spalone słońce, po drodze czerpiąc chłodnej wody z wesoło tryskającego źródełka.
W oddali sylwetki, które przylgnęły do świętej ściany.

Z nadzieją czekałem na Pana,
a On się pochylił nade mną
Stopy moje postawił na skale
i umocnił moje kroki.

Zamykam oczy na to, czego tu być nie powinno.
Zostaje zapach piaskowca, wiatr bawiący się delikatnie liściami fikusa, gwar bazaru, gruchanie gołębi, letnia woda, świeże soczyste daktyle. Słońce pali miło twarz. Gorący bruk uliczki męczy stopy, rzemyki sandałów obcierają.

...tam, w tym ciemnym zaułku. Tam, gdzie jeszcze słychać w oddali echo rzuconego mimochodem pytania czym jest Prawda.

Tak więc zrobiłam ten pierwszy krok i rozpoczęłam wędrówkę na bliższy wschód.

Zdarzyło się, że pewnego dnia zawędrowałam w progi Betlejem.
I w sercu ogarniętego chaosem i wojną Zachodniego Brzegu znalazłam tam najpiękniejszą i najbardziej tajemniczą Świątynię jaką zdarzyło mi się oglądać.